Informacje Katolickiej Agencji Informacyjnej

Subskrybuje zawartość
Portal Katolickiej Agencji Informacyjnej
Zaktualizowano: 1 godzina 1 min. temu

Niech ideologia nie zastępuje wiary

wt., 08/10/2019 - 16:11
Na niebezpieczeństwo odejścia od wiary i zamknięcie się w ideologii wskazał Ojciec Święty podczas porannej Eucharystii w Domu Świętej Marty. W swojej homilii papież odniósł się do pierwszego czytania dzisiejszej liturgii z Księgi Proroka Jonasza (Jon 3, 1-10), mówiącego o nawróceniu Niniwy.

Franciszek zauważył, że czytany dziś fragment jest kontynuacją opowieści rozpoczętej wczoraj – gdzie ukazano uchylanie się Jonasza od powierzonej mu przez Boga misji, by wezwał Niniwę do nawrócenia, a zarazem poprzedza on fragment jutrzejszy, w którym Bóg poucza Jonasza o potrzebie miłosierdzia.

W czytanym dziś fragmencie Bóg przemawia ponownie do Jonasza i tym razem Jonasz jest posłuszny, udaje się do Niniwy, a jej mieszkańcy uwierzyli w jego słowo i chcieli się nawrócić, zaś „Bóg ulitował się nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej”.

Komentując to wydarzenie papież podkreślił upór Jonasza, który sprawił, że zezłościł się on na Boga, który jest w jego opinii zbyt miłosierny. Przypomniał, że w jutrzejszym fragmencie usłyszymy słowa proroka: „Proszę, Panie, czy nie to właśnie miałem na myśli, będąc jeszcze w moim kraju? Dlatego postanowiłem uciec do Tarszisz, bo wiem, żeś Ty jest Bóg łagodny i miłosierny, cierpliwy i pełen łaskawości, litujący się nad niedolą. Teraz, Panie, zabierz, proszę, duszę moją ode mnie, albowiem lepsza dla mnie śmierć niż życie” (Jon 4,2-3). Franciszek zauważył, że w przekonaniu Jonasza lepiej umrzeć, niż kontynuować swoje dzieło proroka z Bogiem.

Jonasz jest oburzony na miłosierdzie Boga. Dlatego wyszedł z miasta, zbudował sobie szałas i stamtąd obserwował, co uczyni Bóg, mając nadzieję, że będzie świadkiem zniszczenia miasta. Wówczas Bóg sprawił, że krzew rycynusowy wyrósł nad Jonaszem po to, by rzucał cień nad jego głową. Ale wkrótce sprawił, że krzew uschnął i obumarł. Jonasz znów oburzył się z tego powodu na Boga. „Tobie żal krzewu, którego nie uprawiałeś i nie wyhodowałeś, który w nocy wyrósł i w nocy zginął. A czyż Ja nie powinienem mieć litości nad Niniwą, wielkim miastem?” – powiedział do niego Pan Bóg.

Episkopat Dzisiaj rozpoczyna się 384. Zebranie Plenarne KEP

Franciszek zauważył, że jest to dialog dwóch upartych: Jonasza upartego w swoich przekonaniach co do wiary oraz Boga – upartego w swoim miłosierdziu.

„Bóg nas nigdy nie opuszcza, puka do drzwi serca, aż do końca. Natomiast Jonasz jest uparty, ponieważ pojmował on wiarę jako uwarunkowaną. Jest on wzorem tych chrześcijan, którzy warunkują swoją wiarę, jakby mówiąc: «Jestem chrześcijaninem, pod warunkiem, że sprawy będą rozwiązywane tak, jak chcę». Nie, taka postawa nie jest chrześcijańska. To jest herezja. Tak być nie może… Chrześcijanie stawiający warunki Bogu, stawiający warunki wierze, a także działaniu Boga” – powiedział Ojciec Święty.

Papież podkreślił, że to stawianie warunków sprawia, iż wielu chrześcijan „zamyka się we własnych ideach i ostatecznie dochodzi do ideologii: jest to zła droga od wiary do ideologii” – stwierdził Franciszek. Zaznaczył, że dzisiaj wiele jest takich postaw chrześcijan lękających się rozwoju, wyzwań życia, wyzwań, jakie stawia nam Pan. Wyzwań historii. Są przywiązani do własnych przekonań, ideologii. Wolą ideologię od wiary i oddalają się od wspólnoty, boją się powierzyć w ręce Boga, wolą wszystko osądzać, ale z perspektywy małości swego serca.

„Są nam dzisiaj ukazane dwie postacie Kościoła: Kościół ideologów, którzy zagrzebują się w swoich ideologiach, i Kościół, który ukazuje Pana, który staje się bliski wszystkich spraw, który się nie brzydzi: nic dla Pana nie jest obrzydliwe. On staje się bliski, tak jak stawał się bliski, by pogłaskać trędowatych i chorych. Ponieważ przyszedł, by uzdrowić, przyszedł aby zbawić, a nie potępić” – stwierdził Franciszek na zakończenie swej homilii.

Episkopat przyjął nowe zasady formacji w seminariach duchownych

wt., 08/10/2019 - 16:00
Projekt nowych zasad formacji kapłańskiej przyjęli biskupi podczas trwającego w Warszawie 384. Zebrania Plenarnego KEP. Projekt dokumentu pod nazwą: „Droga formacji prezbiterów w Polsce. Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia”. Integralną część dokumentu stanowi „Ratio studiorum” nt. organizacji studiów filozoficznych i teologicznych alumnów wyższych seminariów duchownych w Polsce. Normy i wskazania zawarte w tym dokumencie – odzwierciedlające najnowsze wskazania Stolicy Apostolskiej – powinny być zastosowane we wszystkich seminariach diecezjalnych w Polsce.

Inspiracją do powstania dokumentu jest opublikowane w 2016 r. przez Watykan „Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis”. Zastępuje on „Ratio fundamentalis” z 1985 r. Ponadto papież Franciszek 8 grudnia 2017 podpisał Konstytucje Apostolską „Veritatis Gaudium dotyczącą Uniwersytetów i Wydziałów Kościelnych regulującą m.in. studia teologiczne kandydatów do kapłaństwa.

W oparciu o nowe dokumenty obowiązujące w całym Kościele powszechnym, Komisja Konferencji Episkopatu Polski ds. Duchowieństwa podjęła trzyletnią pracę, zakończoną we wrześniu br. Polska aplikacja nosi tytuł: „Droga formacji prezbiterów w Polsce. Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia”. Reguluje ono proces formacji przyszłych kapłanów oraz system ich kształcenia.

Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia” zostało opracowane przez Zespół ds. przygotowania nowych zasad formacji kapłańskiej w Polsce, który działał przy Komisji Duchowieństwa pod przewodnictwem bp. Damiana Bryla. Na jego członków wybrano niektórych dziekanów i pracowników wydziałów teologicznych i filozoficznych, specjalistów różnych dziedzin wiedzy, rektorów wyższych seminariów duchownych oraz członków podstawowego Zespołu. W siedzibie Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie zorganizowano w tym celu w latach 2016-2018 osiem ogólnopolskich sesji dla duszpasterzy powołaniowych, formatorów seminaryjnych i formatorów prezbiterów, podczas których omawiano zasadnicze kwestie dotyczące formacji prezbiterów. W prace nad „Ratio” zostały zaangażowane sekcje, które działają przy Komisji Duchowieństwa. Podjęto także współpracę z Krajową Radą Duszpasterstwa Powołań oraz z Centrum Ochrony Dziecka Akademii Ignatianum w Krakowie.

W trakcie prac konsultowano się ze środowiskami formacji kapłańskiej i akademickiej w Polsce, z duszpasterzami powołaniowymi, z wychowawcami w seminariach duchownych, z kapłanami odpowiedzialnymi za stałą formację prezbiterów, z dziekanami wydziałów teologicznych, ze stowarzyszeniami teologicznymi i filozoficznymi oraz ze specjalistami różnych dziedzin nauki.

Przedstawiciele zespołu uczestniczyli w kongresie organizowanym przez Kongregację ds. Duchowieństwa w październiku 2017 w Rzymie dotyczącym prac nad narodowym Ratio. Nadto sekretarz Kongregacji odpowiedzialny za sprawy seminarium abp J.C. Patron Wong gościł kilka razy w Polsce i prowadził sesje dla osób zajmujących się duszpasterstwem powołań oraz sesję dla formatorów dotyczącą podstawowych założeń nowego „Ratio”. W czasie prac nad „Ratio” wiele kwestii konsultowano z pracownikami Kongregacji.

Struktura „Ratio pro Polonia”: Dokument zawiera w sobie trzy zasadnicze działy:
Rozdziały 1 – 3: opis kontekstu i podstawowych założeń dla formacji kapłańskiej w Polsce,
Rozdziały 4 – 7: opis drogi formacji,
Rozdział 8: Ratio Studiorum, które stanowi integralną część zasad i drogi formacji.
„Ratio” zawiera również normy i wskazania dotyczące duszpasterstwa powołaniowego oraz stałej formacji prezbiterów.

Specyfika sytuacji powołaniowej w Polsce

Prezentując sytuację Kościoła w Polsce – jako grunt, na którym rodzą się powołania kapłańskie – autorzy „Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia” zwracają uwagę m. in. na narastający kryzys relacji międzyludzkich, począwszy od rodziny. Podkreślają, że „widoczne są również zaniedbywanie więzi z Bogiem i niezdolność do spotkania z Nim na poziomie sumienia”. W konsekwencji powoduje to, że „religia i moralność stają się kwestiami marginalnymi i prywatnymi, maleje też potrzeba Kościoła, co bardzo osłabia gotowość do odkrycia i przyjęcia powołania do kapłaństwa”.

Mówiąc o polskiej młodzieży autorzy dokumentu przyznają, że „religijność ludzi młodych okazuje się ogólnie słabsza niż wcześniejszych pokoleń i dochodzi do przerwania ciągłości w przekazie wiary pomiędzy starszym i młodszym pokoleniem”. Wydłuża się ponadto czas dojrzewania emocjonalnego i społecznego młodzieży. Przejawia ona nierzadko dużą kruchość sfery psychicznej, słabą kondycję ludzką i intelektualną.

Z związku z tą sytuacją – jak czytamy – formacja prezbiterów wymaga zmian wynikających z potrzeb duchowych Ludu Bożego, zadań nowej ewangelizacji, języka komunikacji, itd”.

Nowy dokument zwraca dużą uwagę na kryteria, jakie powinny towarzyszyć przyjęciu kandydata do seminarium duchownego. Należy więc wymagać: zdolności do życia we wspólnocie, podstawowej dojrzałości osobowościowej, uczuciowej, religijnej, moralnej, intelektualnej, a także zdrowia fizycznego i psychicznego. Podkreśla się również, że „do rozpoczęcia formacji seminaryjnej niezbędna jest diagnoza psychologiczna, a opinię o każdym kandydacie należy przygotować na podstawie badań psychologicznych, skoncentrowanych na ocenie stopnia dojrzałości osobowości oraz na wykluczeniu istotnych przeszkód natury psychicznej”.

Podstawowe zasady formacji

„Zasadnicza idea polega na tym, by […] formować uczniów misjonarzy, «zakochanych» w Nauczycielu, pasterzy «o zapachu owiec», którzy żyją pośród nich, aby im służyć i nieść im Boże miłosierdzie. Dlatego jest konieczne, aby każdy kapłan zawsze czuł się uczniem w drodze, stale potrzebującym całościowej formacji, rozumianej jako ciągłe upodabnianie się do Chrystusa” (RFIS Wprowadzenie ).

Autorzy dokumentu zwracają uwagę, że podstawowe znaczenie w formacji każdego chrześcijanina a w szczególności przyszłego kapłana ma „głębia osobowego spotkania z Bogiem, Jego miłością i słowem”. Natomiast „błędnie pojęta formacja zatrzymuje się na przekazie prawd religijnych i moralnych (…) a nie odpowiada na potrzeby serca, nie porusza go i nie przenika”. Taka formacja – czytamy – skłania do głoszenia czysto ludzkiego i intelektualnego akcesu do prawd i dróg wiary. A życie duchowe łatwo „skłania się wówczas ku moralizmowi i formalizmowi, skupiając się na wiedzy, ideałach, nakazach, zakazach, zadaniach i rolach życiowych”.

Episkopat Dzisiaj rozpoczyna się 384. Zebranie Plenarne KEP

Strategicznym wyzwaniem dla formacji prezbiterów staje się zatem jej integralność „ponieważ formacja, która nie jest integralna i harmonijna, doświadcza kryzysowych sytuacji”. Formacja integralna definiowana jest jako taka, której celem jest „ukształtowanie w człowieku wewnętrznego ładu oraz harmonii ciała i duszy, umysłu i serca, dojrzałego myślenia ze świadomym i uporządkowanym światem uczuć, emocji i pragnień”.

A zatem formacja w seminariach duchownych winna być formowaniem „ucznia-misjonarza i przyjaciela Jezusa, który upodabnia się do Chrystusa Kapłana, Głowy, Sługi, Pasterza i Oblubieńca Kościoła”. A najbardziej charakterystycznymi cechami tejże formacji winny być: jedność, wspólnotowość, misyjność oraz integralność.

W konsekwencji prezbiterzy mają być gotowi do ewangelicznego stylu życia jako uczniowie Jezusa i do podjęcia misji apostołów we współczesnym świecie.

Filary: formacja ludzka, duchowa, intelektualna i pastoralna

Dokument wskazuje dalej na 3 najważniejsze sfery formacji kapłańskiej, spośród których żadnej w procesie wychowania przyszłych księży nie można zaniedbać. A są to: formacja ludzka, duchowa, intelektualna, pastoralna.

Formacja ludzka

Odnosi się do różnych wymiarów życia człowieka: fizycznego, psychicznego, intelektualnego, moralnego, estetycznego i społecznego. Do jej istotnych aspektów należy kształtowanie dojrzałej osobowości i charakteru.

Formacja duchowa

Duchowy wymiar formacji, prowadzonej z silnym akcentem wspólnotowym i misyjnym, jest ukierunkowany „na podtrzymywanie i ożywianie więzi seminarzysty z Bogiem i braćmi, w przyjaźni z Jezusem Dobrym Pasterzem i postawie uległości wobec Ducha Świętego”. Pielęgnując te więzi, seminarzysta dojrzewa „do miłości hojnej i ofiarnej, która stanowi początek miłości pasterskiej”.

Formacja intelektualna

Dzięki formacji intelektualnej – czytamy w dokumencie – seminarzyści mają stale odkrywać i pogłębiać pojmowanie rzeczywistości i siebie oraz wzrastać w osobistej mądrości, pozwalającej odsłaniać sens swojego życia, osiągnąć solidne kompetencje w zakresie filozofii i teologii, a także zrozumieć współczesną kulturę, aby ludziom w niej żyjącym głosić Ewangelię w sposób wiarygodny i przystępny. Fundamentalną rolę w formacji intelektualnej seminarzysty odgrywa filozoficzno-teologiczne studium o charakterze prawdziwie akademickim, którego rzetelność i gruntowność jest elementarnym wymogiem dojrzałości intelektualnej przyszłego ewangelizatora.

Formacja pastoralna

„Ukierunkowanie pastoralne, przenikając pozostałe wymiary formacji, domaga się przygotowania specyficznie duszpasterskiego, formującego przyszłych prezbiterów do misji i towarzyszenia, rozeznawania i służby, współpracy i przewodzenia w Kościele” – stwierdza dokument.

Innymi szczególnymi obszarami formacyjnymi w seminarium duchownym ma być przygotowanie do celibatu i posłuszeństwa. W związku z tym „w przypadkach stwierdzenia w czasie formacji poważnych trudności w sferze seksualnej lub ujawnienia doświadczenia krzywdy w tej dziedzinie konieczna jest profesjonalna pomoc terapeutyczna i seksuologiczna”. Natomiast „w sytuacji odkrycia poważnych problemów należy dokonać ponownej weryfikacji zdatności kandydata do przyjęcia święceń”.

Towarzyszenie i rozeznawanie

Autorzy dokumentu podkreślają, że ważnymi elementami w formacji przyszłych kapłanów winno być „Towarzyszenie indywidualne i kierownictwo duchowe”. „Towarzyszenie – wyjaśnia dokument – wymaga wzajemnego zaufania, bliskiej i mądrej obecności formatorów wśród wychowanków, osobowych relacji oraz częstego dialogu i współpracy. Zmierza do uporządkowanego pedagogicznie procesu, zintegrowanego z etapem formacji i podporządkowanego oddziaływaniu słowa Bożego”.

Kwestia dojrzałości seksualnej

Nowością, jaką wprowadza nowe „Ratio pro Polonia” jest uwrażliwianie przyszłych kapłanów na problem wykorzystywania seksualnego małoletnich. Zatem „seminarzyści – już od początku formacji – powinni posiąść wrażliwość, umożliwiającą skuteczną ochronę dzieci i młodzieży przed wszelkimi formami przemocy i wykorzystania, głównie o charakterze seksualnym. Ponadto powinni oni nabyć stosowną „wiedzę w zakresie odpowiedzialności, na forum kościelnym i państwowym, za przestępstwa przeciwko szóstemu przykazaniu, w szczególności popełnione z osobami małoletnimi” oraz poznać wszystkie procedury prawne, zarówno Kościoła powszechnego, jak i partykularnego, określające tryb postępowania na wypadek zaistnienia podobnych wydarzeń”.

W związku z tym – jak stwierdza dokument – „w procesie przyjmowania kandydata do seminarium lub instytutu życia konsekrowanego konieczne jest wstępne rozeznanie jego dojrzałości psychoseksualnej oraz ewentualnych trudności czy zaburzeń w tej materii. Takie rozeznanie podejmują w pewnej mierze formatorzy podczas rozmów wstępnych, lecz główne zadanie spoczywa na zaproszonych do współpracy psychologach, którzy współdziałają z zespołem formatorów seminarium”. Natomiast „w przypadkach stwierdzenia występowania zaburzeń w sferze psychoseksualnej kandydata nie należy go przyjmować”. Nie mogą być także przyjęci do seminarium „ci, którzy są aktywni homoseksualnie, mają utrwalone tendencje homoseksualne lub wspierają tak zwaną „kulturę gejowską”.

Etapy formacji w seminarium

Droga formacji podstawowej w seminarium duchownym obejmuje cztery etapy: etap propedeutyczny, etap stawania się uczniem Jezusa, etap upodabniania się do Chrystusa i etap pastoralny.

Rok Propedeutyczny

Nowe zasady wymagają wprowadzenia Roku Propedeutycznego. Rozumiany jest on jako „rok pomostowy” pomiędzy światem, z którego przychodzą kandydaci, a początkiem właściwych studiów w seminarium. Powinien więc być to „czas pogłębionego rozeznawania decyzji i położenia solidnych, kerygmatycznych podwalin pod życie duchowe”. Kandydat na kapłana nabiera wówczas także zdolności na drodze ascezy i metodycznej, regularnej pracy nad sobą. Przy zbyt małej liczbie osób z danej diecezji potrzebne jest utworzenie międzydiecezjalnego ośrodka propedeutycznego.

Stawanie się uczniem Chrystusa

Głównym celem tego etapu jest budowanie osobowej więzi seminarzysty z Jezusem Chrystusem przez poznawanie Go, podążanie za Nim, przyjmowanie Jego stylu myślenia i wartościowania, wchodzenie w tajemnice i dynamikę królestwa Bożego oraz stawanie się misjonarzem Ewangelii. Etap ten zbiega się z dwuletnią formacją filozoficzno-humanistyczną. Jest to droga przejścia od subiektywnej, indywidualistycznej wizji kapłaństwa do doświadczenia wybrania przez niezasłużoną łaskę i miłosierdzie.

„Etap stawania się uczniem Jezusa Chrystusa – czytamy w dokumencie – jest ponadto dobrym czasem na pogłębienie zagadnień związanych z płciowością i seksualnością człowieka, a także z przeżywaniem samotności, z relacjami i potrzebami bliskości – nie tylko na poziomie intelektualnym, ale również w formie warsztatowej, z troską o przemianę afektywną. Przyczyni się to do dojrzałego i owocnego przeżywania męskości i celibatu jako Bożych darów”.

Upodobnienie się do Chrystusa

Etap upodabniania się do Chrystusa jest zorientowany ku przygotowaniu do sakramentu święceń.

Celem tego etapu – czytamy w dokumencie – jest pasterskie upodobnienie seminarzysty do Chrystusa, aby zjednoczony z Nim mógł uczynić z własnego życia dar dla powierzonej jego posłudze wspólnoty Kościoła. „Seminarzysta ma być zatem zdolny do odczytywania wydarzeń i sensu życia w świetle słowa Bożego, w postawach wiary i nawracania się. Etap zmierza więc do formacji teologów dostrzegających zbawczą obecność, zamysły i działania Boga. Uczy „sposobu odczuwania i działania” w komunii z biskupem i ze współbraćmi, pro-wadząc do kształtowania duchowości prezbitera diecezjalnego lub zakonnego”.

Etap ten to także czas „uczenia się miłości służebnej i nabywania gotowości do dźwigania krzyża, aby posłusznie pójść za Barankiem, dokądkolwiek idzie”.

Na tym etapie – który zbiega się on z czasem studiów teologicznych – podczas wykładów i ćwiczeń – szczególnie z katechetyki, homiletyki, liturgiki, duchowości, teologii pastoralnej i duszpasterstwa rodzin – alumni zdobywają wiedzę oraz wstępne umiejętności duszpasterskie. Podczas tego etapu formacji alumni muszą zostać wprowadzeni – stopniowo i przez odpowiednie zadania – w doświadczenia duszpasterskie, trwające nawet przez dłuższy czas i wymagające systematycznej weryfikacji.

Przestrzenią praktyk duszpasterskich mogą być zarówno kościelne, jak i świeckie środowiska, w których seminarzyści powinni podejmować coraz większą odpowiedzialność za powierzone im osoby i dzieła, ucząc się pracy indywidualnej i zespołowej. Wskazane jest, aby praktyki dotyczyły nie tylko liturgii i katechezy, lecz także ewangelizacji, służby bliźnim, posługi w hospicjach, ośrodkach dla osób niepełnosprawnych, itd.

Etap pastoralny

Etap pastoralny – zwany tez „etapem syntezy powołaniowej” – rozpoczyna się po zakończeniu studiów akademickich. Dzieje się to na szóstym roku formacji, gdy przychodzi także pora na „ewaluację dotychczasowej wędrówki i na decyzję o święceniach”.

Alumn przygotowuje się do zadań duszpasterskich, przeżywa ten czas we wspólnocie, do której kieruje biskup w porozumieniu z rektorem seminarium; jednocześnie seminarzyście zostaje wskazany duchowny, który będzie mu towarzyszył w integrowaniu się z rzeczywistością duszpasterską. Etap wiąże się ze stałą współpracą alumnów z formatorami seminarium oraz z podejmowaniem rozmaitych działań pastoralnych z prezbiterami i innymi osobami (głównie w formie ewangelizacji, przewodniczenia i koordynacji w różnych grupach duszpasterskich)”.

Autorzy dokumentu podkreślają, że winien być to również czas „uczenia się wierności i pasterskiego stylu bycia wobec powierzonych osób i wspólnot, jak również nabierania nawyku szukania tych, którzy są poza Kościołem”.

Kryteria udzielenia święceń

Następnie dokument omawia szczegółowo kryteria dopuszczenia do święceń kapłańskich. Kandydaci do święceń powinni mieć odpowiednie przygotowanie intelektualne, zwieńczone ukończeniem studiów teologicznych (magisterium). Wśród innych niezbędnych kryteriów wymienia się na pierwszym miejscu zażyłą i synowską więź z Bogiem. „Dopuszczenie do święceń – czytamy – musi łączyć się z gotowością kandydata do stawania się prawdziwym sługą i pasterzem na wzór Jezusa Chrystusa, z wolą niesienia wszystkim Dobrej Nowiny. Predyspozycje pastoralne powinny wyrażać się w gotowości oddania całego życia Bogu i służenia Mu w ludziach z miłością i mądrością”. Wymagana jest także zdolność do zachowania celibatu, a w przypadku braku takiej pewności, dopuszczenie do święceń nie jest możliwe.

„Poważne niebezpieczeństwo – czytamy – kryje w sobie niedojrzałość ludzka, która może przybierać postać: egocentryzmu, narcyzmu, indywidualizmu, konfliktowości, słabości charakteru, braku znajomości siebie, niedojrzałości uczuciowej, braku należytej wolności, problemów ze szczerością czy z zamknięciem się w sobie. Różne przejawy ludzkiej niedojrzałości powinny być solidnie rozeznane, gdyż mogą być symptomem głębszych trudności, które zaprowadzą do niezdatności pełnienia posługi kapłańskiej”.

Ostateczną decyzję o udzieleniu święceń podejmuje biskup we współpracy z władzami seminarium duchownego.

Ratio Studiorum

Integralną część dokumentu stanowi „Ratio Studiorum” czyli specjalna jego część (rozdział 8) poświęcona intelektualnemu kształtowaniu przyszłych kapłanów. Obejmuje ono etapy formacji intelektualnej filozoficznej i teologicznej oraz etap propedeutyczny. Zwraca się uwagę, że „jednolite studia magisterskie odbywane przez alumna tworzą integralną całość z jego formacją do kapłaństwa”. Formacja intelektualna, rozumiana jest nie tylko jako przestrzeń wiedzy czy też narzędzie do zdobywania większej ilości informacji z poszczególnych dyscyplin. Ma ona pomóc prezbiterom wsłuchiwać się uważnie w Słowo Boże oraz w głos wspólnoty kościelnej, tak, aby nauczyli się rozeznawać znaki czasów.

Pierwszy etap studiów stanowi dwuletnie studium filozofii, które kończy się egzaminem z całości filozofii (ex universa philosophia). Po czym następują studia teologiczne, uwzględniające wszelkie zasady i normy akademickich studiów wyższych. Etap ten wieńczy magisterium, niezbędne do uzyskania święceń kapłańskich.

Dokument zwraca uwagę, że w ramach formacji intelektualnej studia muszą prowadzić alumna nie tylko do zdobycia wiedzy, lecz również do nabycia umiejętności i cnoty krytycznej refleksji w oparciu o źródła teologiczne, jak i do ukształtowania potrzeby ciągłej formacji intelektualnej.

Studia kandydatów do prezbiteratu obejmują również przygotowanie do prowadzenia nauki religii w szkole na wszystkich poziomach edukacyjnych. Standardy tego przygotowania są wyznaczane na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów uzgodnionych pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski a ministrem właściwym dla szkolnictwa. Powinny być one ściśle określone w programach studiów.

Formacja stała kapłanów

Ostatni rozdział „Ratio Institution Sacerdotalis pro Polonia” postuluje potrzebę i określa zasady stałej formacji jakiej powinien podlegać każdy z kałanów na każdym etapie swego życia, gdyż „powołanie do bycia uczniem Jezusa, Jego misjonarzem i pasterzem nigdy się nie kończy”.

Niezbędne jest zatem – czytamy w dokumencie – respektowanie pedagogicznej zasady: „od formacji własnej do formacji innych”. Zasada ta oznacza, że pierwszą troską prezbiterów musi być „podążanie własną drogą wiary i nawracania się, czego dopiero następstwem staje się zaangażowanie duszpasterskie”. Natomiast „zaniedbanie czy zaniechanie formacji własnej to fundamentalna przyczyna nieładu w życiu i posłudze osób duchownych”. Dlatego – podkreślają autorzy dokumentu – tak ważne jest osobiste przekonanie każdego prezbitera o konieczności własnej formacji, wykorzystywanie różnych form i środków formacji oraz pełnienie woli Bożej w życiu wewnętrznym i w całej działalności zewnętrznej.

Zanim „Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia” zostanie wprowadzone w życie, wymaga jeszcze zatwierdzenia (recognitio) ze strony Stolicy Apostolskiej.

Gotowe jest serce największego dzwonu na świecie „Vox Patris”

wt., 08/10/2019 - 15:40
Największy kołysany dzwon na świecie powstaje w Polsce, m.in. w Krakowie, dla brazylijskiego sanktuarium Boga Ojca Przedwiecznego w Trindade. Jego serce zostało odlane w Kuźni Glinik w Gorlicach.

Serce giganta waży 2 tony, mierzy ponad 4 m, a jego średnica w najszerszym miejscu ma ponad 50 cm. Sam dzwon „Vox Patris” (Głos Ojca) waży 55 ton, ma ponad 4 m i 4,5 m średnicy. Jego powierzchnię pokrywają zdobienia nawiązujące do historii powstania brazylijskiego sanktuarium oraz charakterystyczne dla Brazylii motywy roślinne, zwierzęta i ptaki.

Do poruszania dzwonu będą potrzebne cztery, specjalnie zaprojektowane, największe na świecie silniki liniowe.

Przy dobieraniu proporcji materiałów do wykonania serca wzorowano się na sercu wawelskiego Zygmunta. Odpowiedni stop metali opracowano w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie pod kierunkiem Andrzeja Bochnaka – znawcy i opiekuna dzwonów w katedrze na Wawelu, w sanktuarium na Jasnej Górze oraz w krakowskiej bazylice Mariackiej. Stal użyta do odlania dzwonu ma specjalnie dobrany skład chemiczny. Jest odpowiednio miękka, aby bijące serce nie niszczyło jego pierścienia.

Meksyk Feministki podpaliły katedrę w Meksyku

Jeszcze w tym roku serce wraz z mocowaniem, po końcowej obróbce mechanicznej, zostanie przetransportowane na Śląsk, gdzie będzie czekał dzwon odlany przez ludwisarzy pracowni Jana Felczyńskiego w Przemyślu, we współpracy z firmą Rduch Bells & Clocks w Czernicy i spółką Metalodlew w Krakowie.

Do Brazylii dzwon trafi drogą morską. Polscy ludwisarze mają wykonać dodatkowo ponad 70 mniejszych dzwonów do bazyliki w Trinidade.

„Vox Patris” jest obecnie najcięższym kołysanym dzwonem na świecie. Do tej pory miano to nosił dzwon ważący ponad 36 ton, odlany w Holandii, znajdujący się w japońskim uzdrowisku Gotenba na stoku góry Fudżi. Dla porównania – krakowski Zygmunt z katedry na Wawelu waży zaledwie 9,6 tony.

Sanktuarium Boga Ojca Przedwiecznego w Trinidade położone jest w centralno-zachodniej Brazylii i jest jednym z największych ośrodków kultu religijnego w tym kraju. Dzwon zawiśnie na budowanej tam ponad 100-metrowej wieży.

Hiszpańska prawica obawia się prześladowań Kościoła po ekshumacji Franco

wt., 08/10/2019 - 15:00
Szefowa wspólnoty autonomicznej Madrytu Isabel Diaz Ayuso przestrzegła przed dążeniem radykalnych środowisk lewicowych do usuwania katolicyzmu z przestrzeni publicznej w imię walki z pozostałościami frankizmu.

Polityk prawicowej Partii Ludowej (PP) podczas przemówienia w parlamencie regionu wyraziła obawę, że ekshumacja generała Francisco Franco może “ośmielić” aktywistów radykalnej lewicy do agresywnych działań. – Czy możemy spodziewać się, że niebawem będą płonąć niektóre parafie, tak jak to miało miejsce w 1936 r.? – zapytała retorycznie Diaz Ayuso, przypominając poprzedzający wojnę domową w Hiszpanii okres prześladowań miejscowych katolików.

Na początku października socjalistyczny rząd Pedra Sancheza wystosował pismo do opata klasztoru w Dolinie Poległych o zgodę na ekshumację Francisco Franco. Bez aprobaty duchownego przeniesienie prochów generała poza bazylikę w mauzoleum hiszpańskiej wojny domowej nie jest możliwe. Wicepremier Carmen Calvo przypomniała w piśmie benedyktynowi, iż Sąd Najwyższy 24 września zgodził się na przeniesienie prochów Franco poza Dolinę Poległych. Decyzja ojca Santiago Cantery, który dotychczas sprzeciwiał się ekshumacji, jest kluczowa dla przeniesienia prochów generała na położony pod Madrytem cmentarz Mingorrubio, na którym spoczywają członkowie rodziny Franco, w tym jego żona.

Meksyk Feministki podpaliły katedrę w Meksyku

W środę sympatycy Franco, w tym członkowie rodziny generała, wystosowali do papieża Franciszka list, wzywając go do zablokowania ekshumacji byłego premiera Hiszpanii. W piśmie wskazali, że przeniesienie zwłok Franco może być początkiem prześladowań katolików w tym kraju. Podobne obawy w ostatnich dniach prezentowali też niektórzy politycy prawicowej partii Vox.

I Pallotyńskie Forum Ewangelizacyjne „Odpowiedzialni. Nowa Huta+”

wt., 08/10/2019 - 14:30
W Hali Wanda w Krakowie odbędzie się w najbliższą sobotę I Palotyńskie Forum Ewangelizacyjne pod hasłem „Odpowiedzialni. Nowa Huta+”. – Sami biskupi i księża nie mogą dźwigać całej odpowiedzialności za ewangelizację. Św. Wincentemu Pallottiemu zależało, aby wszyscy poczuli się odpowiedzialni – tłumaczy ks. Łukasz Gołaś SAC, jeden z organizatorów wydarzenia.

Ks. Łukasz Gołaś przypomina, że Pallotti odkrył, iż w dziele ewangelizacji potrzebne są współpraca i współdziałanie różnych grup w Kościele: kapłanów, osób konsekrowanych i świeckich. – Był przekonany, że współdziałanie wszystkich ochrzczonych, a więc wszystkich odpowiedzialnych za Kościół, może przyspieszyć jego rozwój i przyczynić się do odniesienia sukcesu w dziele ewangelizacji – podkreśla kapłan.

Jak dodaje, Pallotti zrozumiał, że każdy chrześcijanin, w łączności z Jezusem, ma obowiązek podejmowania zadań na rzecz Kościoła i świata. – Sami biskupi i księża nie mogą dźwigać całej odpowiedzialności za ewangelizację. Pallottiemu zależało, aby wszyscy poczuli się odpowiedzialni za „ożywianie wiary, rozpalanie miłości i jednoczenie wysiłków” – przekonuje.

Spotkanie rozpocznie się o 9.00. Pierwszą konferencję pt. „Być Apostołem w dzisiejszym świecie” wygłosi bp Janusz Mastalski. O św. Michale Archaniele, patronie Kościoła, mówić będzie Wincenty Podobiński. Kolejnym gościem forum będzie Jan Budziaszek, który będzie przekonywał, że „Jezus dał nam do pomocy swoją Matkę”.

Po południu odbędą się warsztaty. W drugim bloku konferencji wystąpi Michał Bukowski PAX, który będzie mówił o odpowiedzialności za Kościół. Ks. Mikołaj Konarski zapyta, jak ma wyglądać „odpowiedzialność ludzi wierzących za kształt wiary i miłości w świecie”, a ks. Krzysztof Kralka SAC – o to, co Duch Święty mówi do Kościoła.

Na zakończenie spotkania Mszy św. będzie przewodniczył prowincjał pallotynów ks. Zenon Hanas. Po Eucharystii odbędzie się koncert ewangelizacyjny GSUS PROJECT oraz modlitwa uwielbienia i wstawiennicza.

Meksyk Feministki podpaliły katedrę w Meksyku

Podczas forum zostaną utworzone stoiska, na których zaprezentują się: Radio Pallotti.FM, Salvatti.pl, Pallotyńskie Centrum Młodzieży, Pallotyński Sekretariat Misyjny, Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.
W czasie całego wydarzenia będą miały miejsce targi pallotyńskie, możliwość zakupu kawy, herbaty, napojów oraz przekąsek.

Organizatorami spotkania są Parafia Matki Bożej Pocieszenia w Krakowie-Nowej Hucie i Radio Pallotti.FM.

Św. Wincenty Pallotti urodził się w 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie. Zasłynął jako duszpasterz chorych, więźniów, żołnierzy i ubogich oraz jako ceniony spowiednik. W roku 1835 założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, które tworzyli zarówno duchowni, jak i świeccy, a jego celem było ożywienie wiary w krajach katolickich oraz głoszenie Ewangelii w krajach misyjnych.

Księża Pallotyni, znani pod pełną nazwą Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego, podobnie jak bracia pallotyni i siostry pallotynki są główną częścią ZAK. Ich zmarłego 22 stycznia 1850 roku założyciela zaliczył do grona błogosławionych 22 stycznia 1950 roku papież Pius XII, a 20 stycznia 1963 roku Jan XXIII ogłosił świętym.

Przedstawiciele do gremiów Episkopatu i instytucji kościelnych wybrani

wt., 08/10/2019 - 13:08
8 października, podczas 384. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski biskupi dokonali wyborów do gremiów Episkopatu oraz do instytucji kościelnych podległych Konferencji Episkopatu Polski.

Publikujemy wyniki wyborów:

1. Członek Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Życia Konsekrowanego

bp Łukasz BUZUN OSPPE – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

2. Członek Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Życia Konsekrowanego

bp Ryszard KASYNA – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

3. Przewodniczący Komisji Nauki Wiary

abp Stanisław BUDZIK – Wybór na 1. pięcioletnią kadencję

4. Przewodniczący Podkomisji ds. Służby Liturgicznej

abp Józef GÓRZYŃSKI – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

5. Przewodniczący Zespołu Programowego ds. Telewizyjnych Transmisji Mszy Świętych

abp Józef GÓRZYŃSKI – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

6. Przewodniczący Komitetu ds. Dialogu z Niewierzącymi

bp Wiesław ŚMIGIEL – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

7. Delegat KEP ds. Arcybractwa Straży Honorowej Najświętszego Serca

bp Stanisław SALATERSKI – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

8. Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Ministrantów

abp Józef GÓRZYŃSKI – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

9. Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Prawników

bp Janusz STEPNOWSKI – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

10. Delegat KEP ds. Instytutów Świeckich

bp Józef SZAMOCKI – powołanie na 4. pięcioletnią kadencję

11. Delegat KEP ds. Ruchu Odnowy w Duchu Świętym

bp Andrzej PRZYBYLSKI – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

12. Delegat KEP ds. Stowarzyszenia Archiwistów Kościelnych

bp Jan KOPIEC – powołanie na 4. pięcioletnią kadencję

13. Opiekun Legionu Maryi w Polsce

bp Roman MARCINKOWSKI – powołanie na 5. pięcioletnią kadencję

14. Konsultor Rady ds. Ekumenizmu

ks. prof. Przemysław KANTYKA (diecezja kielecka) – powołanie

15. Ogólnopolski Kierownik Duchowy Legionu Maryi w Polsce

ks. Janusz WĘGRZECKI – powołanie na 5. pięcioletnią kadencję

16. Moderator Krajowy Ruchu Rodzin Nazaretańskich

ks. Dariusz KOWALCZYK – zatwierdzenie na 2. pięcioletnią kadencję

17. Duszpasterz Krajowy Parlamentarzystów

ks. Piotr Burgoński – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

18. Duszpasterz Krajowy Rycerzy Jana Pawła II

ks. Jarosław GLONEK (archidiecezja krakowska) – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

19. Kapelan Polskiego Związku Łowieckiego

ks. Sylwester DZIEDZIC (diecezja tarnowska) – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

20. Członek Zarządu Fundacji „Opoka”

Iwona OLSZEWSKA-KRÓL – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

21. Rektor Ogólnopolskiego Seminarium dla Starszych Kandydatów do Święceń

ks. prof. dr hab. Sławomir SZCZYRBA (archidiecezja łódzka) – powołanie

22. Rektor Polskiej Misji Katolickiej w Brazylii

ks. Zdzisław MALCZEWSKI SChr – zatwierdzenie na 2. pięcioletnią kadencję

23. Kierownik Biura Delegata KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży

ks. Piotr STUDNICKI (archidiecezja krakowska) – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

24. Rektor Papieskiego Polskiego Instytutu Kościelnego w Rzymie

ks. Adam SYCZ – powołanie na 2. kadencję

25. Zarząd Federacji Bibliotek Kościelnych „Fides”

1) ks. dr Jerzy WITCZAK (Biblioteka PWT we Wrocławiu) – Przewodniczący

2) o. Grzegorz FILIPIUK OFMCap (Biblioteka oo. Kapucynów w Zakroczymiu) – Zastępca przewodniczącego

3) ks. dr Tomasz GARWOLIŃSKI (Biblioteka WSDMW Hosianum w Olsztynie) – Sekretarz

4) ks. dr Piotr TYLEC (Biblioteka Diecezjalna w Sandomierzu) – Skarbnik

5) dr Bogumiła WARZĄCHOWSKA (Biblioteka Teologiczna UŚ w Katowicach) – Członek Zarządu

Modlitwa za tarnowskich misjonarzy w Nadzwyczajnym Miesiącu Misyjnym

wt., 08/10/2019 - 13:05
W kościołach i w domach, kapłani oraz wierni diecezji tarnowskiej codziennie modlą się za dwóch misjonarzy. To jedna z inicjatyw z okazji trwającego Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego.

„Ponieważ mamy prawie 60 diecezjalnych misjonarzy zaproponowaliśmy, żeby każdego dnia podczas modlitwy różańcowej modlić się za dwie osoby. Proponujemy również modlitwę za misjonarzy zakonnych i za zmarłych misjonarzy” – mówi ks. Krzysztof Czermak, dyrektor Dzieła Misyjnego Diecezji Tarnowskiej.

Dziś w diecezji trwa modlitwa za ks. Piotra Skrabę z Czadu i ks. Macieja Fleszara z Republiki Konga. Nazwiska misjonarzy, za których można się modlić w danym dniu znajdują się na stronie internetowej Wydziału Misyjnego Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Są tam także listy tarnowskich misjonarzy napisane z okazji Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego.

„Początki chrześcijaństwa w misji św. Rodziny w Bousso w Czadzie, przypadają na lata 30. i 40. XX w. Dzisiaj wiara tej garstki pierwszych chrześcijan pomnożyła się tysiąckrotnie. Po przeszło siedemdziesięciu latach na misji jest ponad 10 tys. wierzących. Co ciekawe, początki wiary nie zaczęły się tutaj od księży czy wielkich misjonarzy, ale od zwykłego człowieka zafascynowanego osobą Jezusa. Dzisiaj my naszym świadectwem próbujemy pociągnąć tych, którzy są obok nas” – pisze z Czadu ks. Piotr Skraba.

W inicjatywę modlitewną za misjonarzy włącza się m.in. ks. Janusz Potok, proboszcz parafii Kamionka Wielka, który przez 13 lat głosił Ewangelię w Kazachstanie i 5 lat na Ukrainie. Były misjonarz podkreśla, że sam doświadczał siły modlitwy, kiedy był na Wschodzie.

„Wiedziałem, że ludzie modlą się za mnie. Pisały siostry zakonne m.in. z karmelu, klaryski i zapewniały o modlitwie. Modlili się także świeccy, niektórzy pisali SMS-y, emaile. To było dla mnie wsparcie” – dodaje.

W 10 krajach świata Ewangelię głosi 57 kapłanów diecezjalnych i jedna osoba świecka. Na misjach jest także około 250 osób konsekrowanych pochodzących z diecezji tarnowskiej.

Ponad 20 tys. osób wzięło udział w Niedzieli św. Franciszka

wt., 08/10/2019 - 12:45
Ponad 20 tys. osób w niemal 50 miejscach w całej Polsce wzięło udział w świętowaniu Niedzieli św. Franciszka, której towarzyszyło w tym roku hasło “Powietrze = dobro wspólne”.

W ramach wydarzenia odbyły się modlitwy o ochronę stworzenia, prelekcje poświęcone przeciwdziałaniu smogu, a także koncerty czy rodzinne pikniki. Celem wydarzenia było zwrócenie uwagi Polek i Polaków na zagrożenie dla życia, jakim jest zanieczyszczenie powietrza i wskazanie praktycznych sposobów dbania o środowisko jako dobro wspólne.

“Mogę być posądzony o to, że wygłaszam deklarację polityczną, ale to nie jest deklaracja polityczna. To jest deklaracja wiary. Dbanie o ubogich, którzy są wykorzystywani, którzy cierpią z powodu kryzysu ekologicznego, dbanie o ten świat, który został nam dany – to jest część bycia chrześcijaninem. Prośmy dziś w tej Mszy św. o to, żebyśmy wyszli z niej przemienieni, wrażliwsi na piękno przyrody. Nie tylko po to, żeby się nim zachwycić. Ale po to, żeby ją pielęgnować i jej doglądać – powiedział w homilii wygłoszonej w Niedzielę św. Franciszka w warszawskiej parafii św. Andrzeja Boboli o. Roman Groszewski SJ.

Zdaniem Piotra Abramczyka, meteorologa i prezesa Światowego Ruchu Katolików na rzecz Środowiska, papież Franciszek dał świetny przykład, sadząc jako pierwszy papież w historii drzewo w Ogrodach Watykańskich w Dzień św Franciszka. – Cieszymy się, że tylu wiernych i duchownych w całej Polsce spontanicznie i oddolnie włączyło się w świętowanie dnia świętego ekologa. Nasza akcja to też odpowiedź na realny problem ekologiczny. Zorganizowaliśmy tegoroczną Niedzielę pod hasłem “Bóg daje życie – smog zabiera”, bo w Polsce z powodu smogu umiera przedwcześnie co najmniej 40 tys. ludzi. My chcemy być po stronie życia, “w centrum sieci życia” – jak mówi Franciszek – podkreślił Abramczyk.

Meksyk Feministki podpaliły katedrę w Meksyku

Jednocześnie poinformował, że świętowanie Niedzieli św. Franciszka powinno być pierwszym krokiem w stronę “ekologicznego nawrócenia”. – Ale jest jeszcze mnóstwo do zrobienia, jeśli chodzi o jakość powietrza czy klimat. Chcemy, żeby troska o stworzenie, żeby coroczna Niedziela św. Franciszka na stałe wpisała się krajobraz Kościoła. Dlatego zapraszamy wszystkich do włączenia się w działanie. W końcu wszyscy oddychamy tem samym powietrzem – zaznaczył Abramczyk.

Głównym koordynatorem Niedzieli św. Franciszka pod hasłem “Powietrze = dobro wspólne” był Światowy Ruch Katolików na rzecz Środowiska – polskie przedstawicielstwo the Global Catholic Climate Movement (GCCM), zrzeszającego ponad 900 organizacji, stowarzyszeń, zakonów i innych inicjatyw, a także indywidualnych Animatorów Laudato Si' z całego świata. GCCM działa w porozumieniu z watykańską Dykasterią ds. Integralnego Rozwoju Człowieka.

Inauguracja roku akademickiego na PWTW

wt., 08/10/2019 - 11:22
Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie 7 października uroczyście zainaugurował nowy rok akademicki 2019/2020. Z tej okazji Mszy św. w kościele seminaryjnym przewodniczył abp Salvatore Pennacchio, nuncjusz apostolski w Polsce. Studenci I roku, w tym także nowi alumni dziewięciu seminariów afiliowanych do PWT w Warszawie otrzymali indeksy.

Abp Pennachio, który przewodniczył Eucharystii powiedział w homilii – nawiązując do czytania z Księgi Jonasza, że “nie da się uciec przed Bogiem”. Mówił, że “Jonasz nie tylko podjął się zadania, przed którym uciekał, ale podjął się misji i wydała ona owoc”. Seminarzystów i studentów PWTW papieski nuncjusz przekonywał, że “nie ma co bać się zadań, które pochodzą od Boga. Nie ma co się od nich uchylać, gdyż wtedy może zabraknąć jakiegoś dobra”.

Wraz z nim Mszę świętą w kościele seminaryjnym koncelebrowali m.in. kard. Kazimierz Nycz, abp Grzegorz Ryś, bp Romuald Kamiński, bp Józef Guzdek, bp Andrzej Dziuba, bp Tadeusz Pikus, bp Piotr Jarecki, bp Wiesław Lechowicz oraz liczni duchowni. Modlono się m.in. za studentów i wykładowców PWTW, ale także o nowe powołania kapłańskie.

Po Mszy świętej odbyła się uroczysta sesja inaugurująca nowy rok akademicki 2019/2020. “Teologia nie może stać się Vanity of Knowledge (próżnością wiedzy). Ma doprowadzić do celu – do spotkania z Bogiem” – mówił w swoim przemówieniu rektor papieskiej uczelni ks. prof. Krzysztof Pawlina.

Jako “program na nowy rok akademicki” zaproponował zasadę kard. George’a Hume’a – prymasa Anglii i Walii: “Przed Mszą św. rozmawiaj z Bogiem. W czasie Mszy św. słuchaj Boga. Po Mszy św. rozmawiajcie ze sobą “. – Wprawdzie mówił to w kontekście liturgii, ale może to posłużyć również całej teologii jako nauce – stwierdził rektor PWTW.

“Jesteśmy humanistami, filozofami, teologami – piszemy książki. Funkcjonujemy w systemie, w którym liczą się punkty. Czy jednak pamiętamy, by każda z ksiąg, oprócz zapewnienia punktów, przybliżała nas do odpowiedzi na te podstawowe pytania: kim jesteśmy i dokąd zmierzamy?’ – pytał kadrę akademicką.

Zdaniem ks. prof. Pawliny “mieć dziś odwagę być nawigatorem – wziąć odpowiedzialność za załogę, wytyczyć kierunek. To jest powołanie profesora, teologa, rektora”. Cała nasza wiedza i wykształcenie nie są sztuką dla sztuki, ale służbą dla ludzi” – zaznaczył.

Episkopat Dzisiaj rozpoczyna się 384. Zebranie Plenarne KEP

Po immatrykulacji studentów I roku, którzy odebrali z rąk rektora indeksy Papieskiego Wydziału Teologicznego zebrani wysłuchali wykładu inauguracyjnego, którzy przedstawił prof. Łukasz Święcicki, wybitny specjalista w zakresie psychiatrii, szef kliniki psychiatrycznej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Przybliżył w nim rolę psychiatrii oraz pojęcie depresji.

Według prof. Święcickiego “depresja nie jest wytworem cywilizacyjnym, nie jest też spowodowana przez warunki, ale jest chorobą biologiczną, towarzyszącą człowiekowi od wielu wieków”. – Myślenie o depresji jako chorobie cywilizacyjnej, związanej z przesytem światem czy zasmuceniem jest błędem, choć niektóre jej przejawy mogą mieć charakter cywilizacyjny – uważa prof. Święcicki.

Zwrócił też uwagę, iż depresja jest chorobą potencjalnie śmiertelną, gdyż 25 proc. osób chorych na depresję może popełnić samobójstwo. – Nie możemy tylko rozważać, ale musimy coś z tym robić – podkreślił.

Wykładu prof. Święcickiego wysłuchali nie tylko studenci, ale również rektorzy i przedstawiciele różnych uczelni warszawskich oraz uczelni katolickich. Na ich liczną obecność zwrócił uwagę metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz. Środowisku akademickiemu podziękował, że jest w tym gronie miejsce także dla przedstawicieli nauk teologicznych. Jego zdaniem, interdyscyplinarnosć jest kluczem do wzajemnych kontaktów i współpracy.

Wielki kanclerz PWTW zwrócił też uwagę, iż uczelnię w rozpoczynającym się roku akademickim czeka dostosowanie się do reformy szkolnictwa wyższego a także przygotowanie do adaptowania nowego ratio studiorum dla seminariów duchownych w warunkach diecezji.

Obecnie do Papieskiego Wydziału Teologicznego afiliowanych jest 9 seminariów duchownych: Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie, 2 seminaria “Redemptoris Mater” – w Warszawie i Łodzi, seminaria diecezji: warszawsko-praskiej, łowickiej, siedleckiej, drohiczyńskiej, ordynariatu polowego oraz księży pallotynów w Ołtarzewie.

Bp Sobiło: Lublin ma szczególną misję od Boga

wt., 08/10/2019 - 11:15
„Lublin ma szczególną misję od Boga. Nieprzypadkowo Katolicki Uniwersytet Lubelski, nieprzypadkowo kapłani z tej diecezji wyjeżdżają na wschód, nieprzypadkowo tylu kapłanów ze wschodu zbiera tutaj tacę, aby mieć czym podzielić się z ludźmi. Dlatego Maryja stąd, z Lublina, przez Wasze modlitwy, chce wysłać na wschód, do Latyczowa promienie nadziei i wszelkich potrzebnych łask” – mówił bp Jan Sobiło z Zaporoża podczas odpustu w lubelskim Sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej.

W kazaniu zwrócił uwagę na trudne wspólne losy Polski i Ukrainy, które jednak w szczególny sposób łączą ze sobą oba kraje. – To bolesna historia, pełna wielu ran posypanych solą. Ale Maryja, nasza Mama chce, żebyśmy w naszych sercach odczuli wielką miłość Boga do nas. I On oczekuje, że będziemy w tej miłości podobni do Niego w stosunku do naszych braci i sióstr. Maryja chce nas zjednoczyć – mówił.

Zaznaczył, że kiedy Polacy pojednają się z Ukraińcami, będą stanowić największą duchową siłę w Europie i będą mogli przypomnieć, że to chrześcijaństwo stanowi jej korzenie.

Nawiązując do wspomnienia Matki Bożej Różańcowej, bp Sobiło podkreślił również wagę modlitwy różańcowej, która jest współcześnie nieco zaniedbywana. – Znam osoby, które codziennie odmawiają nawet cztery części różańca. W ich rodzinach wiele rzeczy się zmieniło. Wiele uwolnień duchowych, cielesnych, ludzie wychodzą z pogmatwanych historii rodzinnych. Maryja, kiedy my się modlimy, wkracza w nasze życie i wyprasza konkretne sprawy dla nas i dla tych, za których się modlimy – przypominał.

Obraz Matki Bożej Latyczowskiej znajduje się w kościele pw. Matki Bożej Różańcowej od 2014 r. 7 października 2017 r. zyskał on rangę sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej, patronki Nowej Ewangelizacji.

Dzieło zostało namalowane w połowie XVI w. na wzór wizerunku Matki Bożej Śnieżnej „Saulus Populi Romani”. Papież Klemens XVIII podarował go dominikanom, którzy na początku XVII w. przywieźli go do Latyczowa. Na przestrzeni wieków wiele razy zmieniał miejsce pobytu. W 1945 obraz został wywieziony z Kresów Wschodnich przez siostry służki NMP i do 2014 znajdował się w ich kaplicy w Lublinie.

W sobotę otwarcie Muzeum im. o. Mariana Żelazka

wt., 08/10/2019 - 09:37
W sobotę 12 października bp Szymon Stułkowski poświęci Muzeum im. o. Mariana Żelazka w Chludowie. Polski misjonarz werbista ponad 50 lat pracował wśród trędowatych w Indiach. Uroczystość odbędzie się na terenie Domu Misyjnego Świętego Stanisława Kostki przy ul. Kościelnej 15.

W uroczystości będą uczestniczyć współbracia tego Sługi Bożego, a także rodzina i kapłani z parafii związanych z życiem o. Mariana, przedstawiciele władz samorządowych i prezydenta Poznani oraz osoby, którzy przechowują pamięć o misjonarzu i jego działalności.

Obiekt powstawał od 2017 r. staraniem o. Jana Wróblewskiego, rektora Domu Misyjnego w Chludowie. Na potrzeby muzeum został zaadoptowany były budynek gospodarczy, który powstał tu w latach 50. Inwestycja powstała w przeważającej części z darowizn przyjaciół i dobrodziejów samego domu i polskich werbistów. Wśród licznych eksponatów dotyczących życia i działalności o. Mariana Żelazka w muzeum znajduje się także przestrzeń poświęcona osiągnięciom również poznaniaka prof. o. Piotra Nawrota SVD, który jest odkrywcą oraz jednym z najwybitniejszych w świecie znawców, popularyzatorów i badaczy muzyki baroku misyjnego w Ameryce Południowej.

O. Marian Żelazek (1919-2006) to pochodzący z Poznania jeden z najbardziej znanych – nie tylko w Polsce – misjonarzy werbistów. Jako jeden z nielicznych przeżył w latach 1940-45 najpierw gehennę w poznańskim Forcie VII, pierwszym obozie koncentracyjnym na ziemiach polskich, a potem w Dachau i Gusen.

Meksyk Feministki podpaliły katedrę w Meksyku

Po wojnie ukończył studia teologiczne w Rzymie i po święceniach w 1950 r. wyjechał na misje do Indii, gdzie przez 56 lat niósł pomoc najbiedniejszym, trędowatym i wykluczonym. Za swoją działalność, czynienie dobra i otwartość na drugiego człowieka w 2002 r. został oficjalnie zgłoszony do Pokojowej Nagrody Nobla.

Odznaczony i uhonorowany wieloma medalami, odznaczeniami i tytułami, także świeckimi, m.in. nosił tytuł Honorowego Obywatela Miasta Poznania (2005). Bohater wystaw, sesji naukowych, filmów dokumentalnych i patron szkół, m.in. Zespołu Szkół w Chludowie.

W lutym 2018 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym, w Polsce postulatorem tego procesu jest misjonarz werbista o. Henryk Kałuża SVD z Nysy.

Miechów: Dzień Całunu Turyńskiego

wt., 08/10/2019 - 08:59
Najnowsze odkrycia i mało znane fakty dotyczące Całunu Turyńskiego w interpretacji naukowców uniwersyteckich – religioznawców, fizyków, historyków zaprezentowane zostaną podczas III Dnia Całunu Turyńskiego, który odbędzie się 19 października.

Organizatorami wydarzenia są: Instytut Religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, parafia Grobu Bożego w Miechowie, Burmistrz Miasta i Gminy Miechów. Dni Całunu dotąd odbywały się w Krakowie.

Spotkanie zainaugurują o godz. 14.30 ks. kan. Franciszek Siarek, proboszcz bazyliki Grobu Bożego w Miechowie, komandor Stanisław Osmenda OESSH oraz o. Mariusz Kiełbasa LC, dyrektor Polskiego Centrum Syndonologicznego. Nieznane fakty o Całunie przedstawi ks. prof. dr hab. Józef Naumowicz (UKSW).

– Całun wciąż intryguje, żeby nie powiedzieć, że rozpala wyobraźnię, poznamy wiele ciekawych ustaleń z różnych dziedzin nauki – zachęca proboszcz miechowskiej parafii, ks. Franciszek Siarek. Przypomina, że w Miechowie jest najstarsza replika Grobu Bożego i dostępna od kilkunastu lat kaplica Całunu Turyńskiego.

Osiedlając się w XII wieku w Polsce – w Miechowie, bożogrobcy wprowadzili tu swoją specyficzną liturgię i nabożeństwa, wcześniej nieznane, m.in. rozpowszechnili zwyczaj urządzania grobu Chrystusa w kościołach w Wielki Piątek. Bożogrobców sprowadził wielmoża małopolski komes Jaksa herbu Gryf i ufundował im kościół i klasztor w swych dobrach, na złożonym kopczyku świętej ziemi z Jerozolimy.

Kościół pw. Grobu Pańskiego szybko stał się zbyt mały. W latach 1235 – 1293 zbudowano nowy romański kościół, poświęcony przez bp. Prokopa. Miechowska świątynia szybko stała się łącznikiem z Ziemią Świętą. W 1379 r. kościół spłonął w wielkim pożarze miasta. Odbudowany, ulegał jeszcze kilkakrotnym pożarom.

Po rekonstrukcji w XVIII w. zmienił swój wygląd. Świątynia otrzymała barokowo – rokokowy wystrój. 15 lipca 1799 – w rocznicę zdobycia Jerozolimy przez Krzyżowców w 1099 r. – bp Tomasz Nowina Nowiński, generał – przełożony bożogrobców i proboszcz miechowski, konsekrował świątynię.

W 1819 r. nastąpiła kasata zakonu bożogrobców, ale wieloletnie starania kolejnych proboszczów miechowskich o przywrócenie dawnej rangi zostały zwieńczone sukcesem: 3 listopada 1996 r. kościół został podniesiony do godności Bazyliki Mniejszej, a w 1997 r. bp kielecki Kazimierz Ryczan erygował Miechowską Kapitułę Kolegiacką.

Turystyka wyzwaniem dla Kościoła

wt., 08/10/2019 - 08:39
„Turystyka jest wyzwaniem dla Kościoła i wymaga jego aktywnego zaangażowania. Każda działalność Kościoła – także duszpasterstwo turystów – wynika z misji zleconej mu przez Chrystusa” – czytamy w dokumencie Rady KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek „Wskazania dla duszpasterstwa turystów”. W ostatnich latach turystyka rozwija się na ogromną skalę. Kościół zauważa, że to oprócz wypoczynku, przestrzeń duszpasterska, okazja na pogłębienie wiary, a także możliwość dotarcia do tych, którzy do swojej parafii przychodzą okazjonalnie lub wcale.

„Wskazania dla duszpasterstwa turystów” przygotowane zostały z myślą o osobach świeckich i duchownych, które czynnie uczestniczą w sprawach związanych z turystyką (duszpasterze pielgrzymów, kapelani lotnisk, kustosze ośrodków pielgrzymkowych, pracownicy biur turystycznych i pielgrzymkowych itp.). Dokument ten zawiera podstawowe informacje dotyczące wartości turystyki z punktu widzenia chrześcijańskiego. Wskazuje, jak duszpasterstwo turystów powinno działać, co należy robić, a czego unikać. Na szlaki piesze, motorowe, wodne i powietrzne wyrusza, jak się szacuje, ponad miliard turystów różnych narodowości, kultur i religii. Dlatego tak potrzebna jest formacja organizatorów wypoczynku, organizowanie szkoleń i uświadamianie aspektu religijnego turystyki .

Codzienna posługa duszpasterska Kościoła powinna przygotowywać każdego chrześcijanina do dobrego przeżywania czasu wolnego i turystyki. „Czas odpoczynku w wielu przypadkach skłania człowieka do głębszych refleksji nad swoją egzystencją” – czytamy w dokumencie. Większość turystów w czasie wypoczynku odwiedza zabytki o charakterze religijnymi, wchodzi do kościołów i sanktuariów. W dokumencie „Wskazania dla duszpasterstwa turystów” podkreśla się więc: „Turystyka daje okazję sięgania do korzeni historii, kultury i wiary. Stąd też staje się czynnikiem umacniania tożsamości narodowej i chrześcijańskiej oraz drogą patriotycznego wychowania. Podziwianie zabytków sztuki i architektury chrześcijańskiej jest żywą katechezą zbliżającą turystę do Boga”.

Jak każda dziedzina ludzkiego życia, turystyka także niesie ze sobą różnorodne problemy moralne. Jednym z nich jest zaniedbanie życia religijnego, zwłaszcza niedzielnej Mszy św. i modlitwy. „W obcym otoczeniu turysta staje się anonimowy, co może sprzyjać fałszywie rozumianej swobodzie i „uwolnieniu” od zasad moralnych” zauważa się w dokumencie. Rada KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek przypomina słowa Jana Pawła II „niech nikt nie ulega pokusie traktowania czasu wolnego jako «odpoczynku od wartości»”.

Episkopat Dzisiaj rozpoczyna się 384. Zebranie Plenarne KEP

Dokument „Wskazania dla duszpasterstwa turystów” podejmuje również kwestię spotykania się z różnymi religiami i odmiennymi kulturami w czasie dalekich wyjazdów turystycznych. Nie mogą one prowadzić do braku szacunku, a nawet pogardy dla religijnej odmienności. „Z drugiej strony zafascynowanie innymi religiami i światopoglądami może spowodować synkretyzm religijny, relatywizację swoich przekonań a także porzucenie własnej religii i kulturowej tożsamości” – czytamy.

W dokumencie dużą wagę przywiązuje się również do związków między ruchem turystycznym o troską o przyrodę. „Turystyka jest bliska naturalnemu środowisku. W nauczaniu należy też zwracać uwagę na właściwe odnoszenie się do przyrody: czystość na szlakach, ciszę, respektowanie przepisów obowiązujących na terenie lasów i parków narodowych, poszanowanie pól, które uprawiają rolnicy. Turysta porusza się po drogach publicznych, szlakach nizinnych, górskich i wodnych. Trzeba zatem wskazać na sprawę zachowania przepisów ruchu drogowego, zasad bezpieczeństwa w górach i nad akwenami. Służą one dobru człowieka i zachowaniu piękna przyrody, która jest Bożym darem”.

Rada KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek podkreśla, że turystyka, ta dziedzina, która stwarza przestrzeń do nowych i ciekawych form ewangelizacji.

Pełen tekst Wskazań dostępny jest TUTAJ.

Do Polski przyjeżdża przewodniczący Papieskich Dziel Misyjnych

wt., 08/10/2019 - 08:31
Gościem specjalnym rozpoczynającego się 8 października w Warszawie zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski będzie sekretarz pomocniczy Kongregacji Ewangelizacji Narodów i przewodniczący Rady Wyższej Papieskich Dzieł Misyjnych (PDM) abp Giovanni Pietro Dal Toso.

Przyszły arcybiskup tytularny przybędzie do nas w dwa dni po swych 55. urodzinach, urodził się bowiem 6 października 1964 w Vicenzy (region Wenecja Euganejska w Północno-Wschodnich Włoszech), ale wychowywał się w miejscowości Laives w prowincji Bressanone. Tam też ukończył studia klasyczne, po czym wstąpił do wyższego seminarium duchownego w tym mieście, a następnie uzupełniał studia w miejscowym Wyższym Instytucie Filozofii i Teologii oraz na wydziale teologicznym Uniwersytetu w Innsbrucku (Austria). 24 czerwca 1989 przyjął święcenia prezbiteratu jako kapłan diecezji Bolzano-Bressanone.

Później kontynuował studia filozoficzne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, uwieńczone doktoratem w grudniu 1997. W czerwcu 2001 obronił licencjat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim.

1 marca 1996 rozpoczął pracę w Kurii Rzymskiej jako oficjał w Papieskiej Radzie “Cor Unum”. 21 czerwca 2004 Jan Paweł II mianował go podsekretarzem, a 22 czerwca 2010 Benedykt XVI powołał go na sekretarza w tym urzędzie. Stanowisko to piastował do czasu rozwiązania “Cor Unum” 1 stycznia 2017.

Episkopat Dzisiaj rozpoczyna się 384. Zebranie Plenarne KEP

Jednocześnie jako kanonista był członkiem Komisji Specjalnej ds. Rozpatrywania Przypadków Unieważniania Sakramentu Kapłaństwa i Zwalniania z Posługi Diakonatu, utworzonej w ramach Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, przeniesionej następnie do Kongregacji ds. Duchowieństwa. We wrześniu 2008 został członkiem komisji specjalnej do rozpatrywania spraw orzekania o nieważności małżeństwa, powstałej “in favorem fidei” w łonie Kongregacji Nauki Wiary.

W dniach 18-23 stycznia 2017 na polecenie Franciszka odwiedził Aleppo w Syrii, a do czasu nowej nominacji papieskiej był sekretarzem delegowanym nowo powstałej Dykasterii ds. Służby Integralnemu Rozwojowi Ludzkiemu.

9 listopada 2017 Ojciec Święty mianował go arcybiskupem tytularnym Foraziany oraz sekretarzem pomocniczym Kongregacji Ewangelizacji Narodów oraz przewodniczącym Rady Wyższej Papieskich Dzieł Misyjnych. Sakry udzielił mu 16 grudnia tegoż roku prefekt Kongregacji kard. Fernando Filoni, a współkonsekratorami byli były przewodniczący “Cor Unum” kard. Paul Josef Cordes i biskup Bolzano-Bressanone – Ivo Muser.

Abp Dal Toso zna języki włoski, niemiecki, francuski, angielski i hiszpański.

Prymas na dziś

wt., 08/10/2019 - 07:34
Od beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego dzielą nas już tylko miesiące. Najwyższy czas, by spod obrazu wielkiego męża stanu, interreksa i bohatera zmagań o wolność wydobyć chrześcijanina – człowieka, którego pasją była przede wszystkim Ewangelia.

Jeśli przyczynił się do tego, że jesteśmy wolni – a na pewno tak było – to dlatego, że myślał i działał ewangelicznie. Podobnie zresztą jak Jan Paweł II, którego 100. rocznicę urodzin obchodzić będziemy prawie równolegle z beatyfikacją Prymasa. Znaczący wpływ papieża na przemiany wolnościowe w Europie i upadek komunizmu nie wynikał z jakichś politycznych kalkulacji, lecz życia przepojonego modlitwą i zaufaniem Bogu.

Nadszedł czas, by zwłaszcza młode pokolenie Polaków dostrzegło w Prymasie Wyszyńskim przede wszystkim wzór chrześcijańskiego myślenia i działania. Żeby odkryło kogoś, kto swoje życie podporządkował służbie Bogu i dlatego może inspirować także współczesnych. Bo przecież każde czasy „testują” z wierności Ewangelii.

kościół Kard. Nycz weźmie udział w konsystorzu

Z żywej, a niedocenianej spuścizny kard. Wyszyńskiego warto przypomnieć choćby jego troskę o właściwe relacje społeczne. Opracowana przez niego ponad 50 lat temu Społeczna Krucjata Miłości sprawia wręcz wrażenie programu uzdrowienia naszych schorowanych relacji. O ileż zmieniłaby się Polska, gdybyśmy przejęli się wskazaniami Prymasa: „1. Szanuj każdego człowieka, bo Chrystus w nim żyje. Bądź wrażliwy na drugiego człowieka, twojego brata (siostrę); 2. Myśl dobrze o wszystkich – nie myśl źle o nikim. Staraj się nawet w najgorszym znaleźć coś dobrego”…

Ujętego w 10 punktów programu Społecznej Krucjaty Miłości powinni nauczyć się na pamięć wszyscy polscy katolicy, wszyscy bez wyjątku. A następnie żyć tymi wskazaniami i krzewić je wokół siebie. Od zaraz, nie czekając do beatyfikacji.

 

Dzisiaj rozpoczyna się 384. Zebranie Plenarne KEP

wt., 08/10/2019 - 00:00
Dokument z nowymi zasadami formacji kapłańskiej w seminariach, sprawy związane z pracą Delegata KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży oraz świętowanie niedzieli będą głównymi tematami najbliższego zebrania plenarnego polskich biskupów. Dwudniowe obrady rozpoczną się we wtorek 8 października w Warszawie. Będą one okazją do obchodów 100-lecia ustanowienia Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego.

Podczas 384. Zebrania Plenarnego KEP biskupi zapoznają się z projektem nowych zasad formacji kapłańskiej. Projekt dokumentu pod nazwą: „Droga formacji prezbiterów w Polsce. Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia” został opracowany przez Zespół ds. przygotowania nowych zasad formacji kapłańskiej w Polsce, który działał przy Komisji Duchowieństwa pod przewodnictwem bp. Damiana Bryla. Prace trwały trzy lata, w ich trakcie konsultowano się m.in. ze środowiskami formacji kapłańskiej i akademickiej w Polsce, z duszpasterzami powołaniowymi, z wychowawcami w seminariach duchownych, z kapłanami odpowiedzialnymi za stałą formację prezbiterów, z dziekanami wydziałów teologicznych, ze stowarzyszeniami teologicznymi i filozoficznymi oraz ze specjalistami różnych dziedzin nauki.

Kolejnym tematem obrad będą prace Delegata KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży abp. Wojciecha Polaka oraz Biura Delegata, które zostało powołane przez Konferencję Episkopatu Polski w czerwcu br. Celem Biura, które rozpoczęło prace od września, jest wspomaganie działań Delegata KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży oraz koordynacja wdrażania w życie systemowych rozwiązań w zakresie ochrony małoletnich.

W trakcie zebrania zostaną omówione m.in. sprawy Komisji Duszpasterstwa, wśród których jest świętowanie niedzieli. Przedstawi je biskupom abp Wiktor Skworc, przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP oraz ks. Wojciech Sadłoń, dyrektor Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego. Bp Adam Bałabuch, przewodniczący Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów powie zaś o owocach prac związanych z kwestiami liturgicznymi, w tym z tłumaczeniem kolejnych tekstów Mszału rzymskiego oraz z odnowioną księgą obrzędów bierzmowania.

francja Setki tysięcy osób protestowało w obronie rodziny i dziecka w Paryżu

Gościem specjalnym najbliższych obrad plenarnych będzie abp Giovanni Pietro Dal Toso, sekretarz pomocniczy Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, przewodniczący Papieskich Dzieł Misyjnych. Jego wizyta w Polsce i wystąpienie podczas zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski wiąże się z ogłoszonym przez Ojca Świętego Franciszka Nadzwyczajnym Miesiącem Misyjnym, jakim jest październik 2019 roku.

Obrady biskupów będą okazją do obchodów 100-lecia ustanowienia Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. 8 października Mszy Świętej w Katedrze Polowej Wojska Polskiego będzie przewodniczył i homilię wygłosi abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

384. Zebranie Plenarne KEP zakończy się w środę, 9 października, po południu. Po obradach zostanie wydany komunikat.

Synod bez obciążania klimatu

pon., 07/10/2019 - 23:30
Uczestnicy synodu dla Amazonii posadzą w tym regionie świata 50 hektarów lasu. W tym celu zostaną wykupione tytuły w firmach zajmujących się zalesianiem wykarczowanych regionów puszczy. Poinformował o tym kard. Lorenzo Bladisseri podkreślając, że w ten sposób synodalne spotkanie odbędzie się bez obciążania klimatu.

Sekretarz generalny synodu wskazał, że wyliczono, iż w związku z obradami do atmosfery zostanie wyemitowanych ponad 572 tys. CO2 (438.373 kg na loty samolotem i 134.435 kg w związku z innymi działaniami) wygenerowanych przez zużycie energii, wody, podróże uczestników, przygotowanie materiałów promocyjnych i wytworzenie śmieci. Stąd też właśnie decyzja, by zbilansować emisję dwutlenku węgla przez zasadzenie nowych drzew.

Cały synod odbywać się będzie zresztą pod znakiem ekologii. Widocznym przejawem tego jest zupełna rezygnacja z plastiku na rzecz materiałów biodegradowalnych. Wytworzone z nich są kubki na kawę czy długopisy. Teczki na dokumenty ojców synodalnych wykonane zostały z juty, a wszystkie dokumenty drukowane są na ekologicznym papierze powstałym z wykorzystania makulatury. „W ten sposób chcemy nie tylko dyskutować o ekologii integralnej, ale i przez konkretne gesty promować działania ekologiczne” – wskazuje kard. Baldisseri.

Franciszek na rozpoczęcie Synodu: niech nas prowadzi Duch Święty

pon., 07/10/2019 - 23:04
Na zasadniczą rolę Ducha Świętego w pracach synodalnych zwrócił uwagę papież otwierając prace 1. Kongregacji Generalnej Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Amazonii. Wskazał, że ma on cztery wymiary: duszpasterski, kulturowy, społeczny i ekologiczny. Zachęcił ojców synodalnych do roztropności w wypowiedziach dla mediów, ale także by nie tracili poczucia humoru.

Ojciec Święty podkreślił znaczenie wymiaru duszpasterskiego Synodu. „Podchodzimy z chrześcijańskim sercem i widzimy rzeczywistość Amazonii oczami ucznia, aby ją zrozumieć i interpretować oczyma ucznia”. A także oczami misjonarzy, ponieważ „miłość, którą umieścił w nas Duch Święty, pobudza nas do głoszenia Jezusa Chrystusa, głoszenia, którego jak wszyscy wiemy nie należy mylić z prozelityzmem” – stwierdził Franciszek.

Papież zwrócił uwagę na konieczność poszanowania tożsamości ludów Amazonii. Przestrzegł przed pokusą ulegania ideologiom w interpretowaniu sytuacji mieszkańców tego regionu i zaapelował, aby nimi nie pogardzać. „Wczoraj było mi bardzo przykro, gdy usłyszałem drwiący komentarz na temat tego pobożnego pana, który przynosił ofiary w procesji mając na głowie pióropusz. Powiedzcie mi: jaka jest różnica między noszeniem piór na głowie a biretem używanym przez niektórych z urzędników naszych dykasterii?” – zapytał.

Ojciec Święty zaznaczył, że „Synod nie jest parlamentem, nie jest centrum telefonicznym, nie jest środkiem, by pokazać, kto ma większą władzę nad mediami, a kto ma więcej władzy w sieci, aby narzucić jakąkolwiek ideę czy plan”.

Franciszek podkreślił rolę Ducha Świętego w pracach synodalnych. „Duch Święty jest głównym aktorem Synodu. Proszę, nie wyrzucajmy go z auli. Przeprowadzono konsultacje, omówione podczas konferencji biskupich, w Radzie Przedsynodalnej, opracowano Instrumentum laboris, który, jak wiecie, jest tekstem-męczennikiem przeznaczonym na zniszczenie, ponieważ jest punktem wyjścia do tego, co Duch uczyni w nas. A teraz podążamy pod przewodnictwem Ducha Świętego” – stwierdził papież.

Ojciec Święty zaapelował do ojców synodalnych o modlitwę, a także rozważną refleksję i dialog. „Słuchajcie z pokorą. Wiemy, że nikt z nas nie wie wszystkiego i że musimy mówić odważnie. Nawet jeśli się wstydzimy, musimy powiedzieć to, co czujemy. Tutaj musi istnieć braterstwo. Słuchajcie z pokorą i mówcie z odwagą” – wskazał Franciszek.

francja Setki tysięcy osób protestowało w obronie rodziny i dziecka w Paryżu

Papież zaznaczył, że Synod jest procesem, i musi być chroniony jak dziecko, z delikatnością. „Właśnie dlatego musimy dbać o braterski aspekt, intymność. Chodzi o delikatność i ostrożność w komunikacji, którą będziemy czynili na zewnątrz. Jest wielu ludzi, którzy chcą wiedzieć, bracia dziennikarze, którzy są powołani do służby. Będą służby prasowe, briefingi. Ale proces taki jak synod można zrujnować, jeśli wychodzą z tej sali być trochę uszkodzony, jeśli bez zastanowienia powiem to, co myślę. Synod jest drogą Kościoła-Matki, który z powodu nieroztropnego przekazania informacji może prowadzić do dwuznaczności”.

Na zakończenie Ojciec Święty zachęcił uczestników Synodu, by nie tracili poczucia humoru.

Prace Synodu rozpoczęły się dzisiaj w bazylice watykańskiej, gdzie obok śpiewów rdzennym mieszkańców Amazonii zabrzmiał także hymn do Ducha Świętego. Następnie papież, ojcowie synodalni i przedstawiciele mieszkańców Amazonii z czółnem oraz symbolami i typowymi produktami tego regionu przeszli procesjonalnie do auli synodalnej. Tam przekazano je ojcom synodalnym i audytorom, którzy wnieśli je do miejsca pracy Synodu.

Podczas prace 1. Kongregacji Generalnej Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Amazonii wygłosił relację sekretarz generalny Synodu Biskupów, kard. Lorenzo Baldisseri a także relator generalny, kard. Cláudio Hummes.

Kard. Hummes na Synodzie o święceniach żonatych mężczyzn i posłudze kobiet

pon., 07/10/2019 - 23:01
“Opieka duszpasterska składa się ze sporadycznych wizyt, zamiast odpowiedniej codziennej troski” – mówił podczas poniedziałkowych obrad synodalnych kard. Claudio Hummes, relator generalny Synodu nt. Amazonii, iustrując konsekwencje braku dostatecznej liczby księży w tym regionie.

Jak informuje portal Crux, kard. Hummes wprost odniósł się do tematu viri probati i posługi kobiet w Kościele, zwracając uwagę na brak kapłanów w Amazonii, “czego konsekwencją jest brak Eucharystii, choćby niedzielnej, a także brak dostępu do innych sakramentów”.

Portal przyypomina, że w Europie i Ameryce północnej przypada średnio 1,3 tys. wiernych na jednego kapłana, podczas gdy w Ameryce Łacińskiej 1 kapłan ma średnio pod opieką 7,8 tys. wiernych, a w niektórych regionach Amazonii liczba ta może wzrosnąć do co najmniej 15 tys.

“Udział w sprawowaniu Eucharystii, przynajmniej w niedzielę, jest konieczne do pełnego i stałego rozwoju wspólnot chrześcijan i do prawdziwego doświadczania Słowa Bożego w życiu ludzi” – mówił hierarcha. Jak podkreślił, “na etapie lokalnych konsultacji, miejscowe wspólnoty, misjonarze i rdzenni mieszkańcy postawieni wobec pilnych potrzeb, których doświadczają członkowie większości wspólnot katolickich w Amazonii, poprosili o otwarcie drogi do święcenia żonatych mężczyzn pozostających w swoich wspólnotach, potwierdzając zarazem wielkie znaczenie daru celibatu w Kościele”.

Dodał też, że refleksja powinna dotyczyć też posługi kobiet, które przewodzą wielu wspólnotom katolików w Amazonii. “Istnieje prośba, aby ich posługa została uznana i, aby spróbowano umocnić ją poprzez odpowiednią posługę, dla kobiet, które żyją w tych wspólnotach”. Jak wyjaśnia Crux, kard. Hummes nie sprecyzował, czym miałaby być owa “odpowiednia posługa” sprawowana przez kobiety. Informuje za to, że ta wypowiedź nt. kobiet spotkała się z aplauzem.

francja Setki tysięcy osób protestowało w obronie rodziny i dziecka w Paryżu

Następnie hierarcha zachęcił uczestników Synodu, by nie ulegali “tradycjonalizmowi”. “Tradycjonalizm, który pozostaje związany z przeszłości, to jedno, ale prawdziwa tradycja, która jest żywą historią Kościoła, to coś innego” – zwracał uwagę. Nawiązując do słów papieża Franciszka, przypomniał też, że Bóg jest dawcą nowości i każdorazowo oczekuje od wiernych pełnego zaufania.

Następnie relator generalny Synodu przypomniał o potrzebie obrony ok. 400 rdzennych plemion regionu Amazonii, które powinny być traktowane podmiotowo na swoich terenach. Przynaglał też do zajęcia się wyzwaniami ekologicznymi, przypominając, że “troska o wspólny dom” jest częścią misji Kościoła. Wymienił też konkretne wyzwania, z jakimi mierzą się mieszkańcy Amazonii a którym będą musieli stawić czoła także uczestnicy Synodu w czasie swych obrad. To m.in. problem prywatyzacji dóbr nauralnych, takich jak woda, agresywne połowy i polowania, zanieczyszczenia spowodowane przemysłem, będące źródłem chorób, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, handel narkotykami, rosnące patologie w społeczeństwie.

Rozpoczęty wczoraj Nadzwyczajny Synod Biskupów nt. “Amazonia: nowe drogi dla Kościoła i ekologii integralnej” potrwa w Watykanie do 27 października. Bierze w nim udział 185 ojców synodalnych, w tym trzech Polaków: biskup pomocniczy archidiecezji Santa Cruz de la Sierra w Boliwii Stanisław Dowlaszewicz oraz dwaj hierarchowie posługujący w Brazylii: Romuald Kujawski, ordynariusz diecezji Porto Nacional i Marian Piątek, ordynariusz diecezji Coari.

Kielce: cenne listy więźniów obozów koncentracyjnych trafiły do konserwacji

pon., 07/10/2019 - 18:57
Unikatowe eksponaty – listy pisane przez więźniów obozów koncentracyjnych z Auschwitz-Birkenau i Gross-Rosen oraz jeden papierowy ubiór pracownika przymusowego ze skarżyskiej fabryki HASAG, Muzeum Wsi Kieleckiej przekazało konserwatorom z Wrocławia celem koniecznej renowacji. Wrócą do macierzystej placówki przed świętami Bożego Narodzenia.

Listy będą wyeksponowane w Mauzoleum Martyrologii Wsi Polskich w Michniowie. Listy zostały napisane przez osoby pochodzące z Kielecczyzny w latach 1942-1944 i stanowią cenne źródło dla historyków II wojny światowej.

Jak podkreśla Beata Ryń z Muzeum Wsi Kieleckiej, organu prowadzącego mauzoleum, eksponaty mają dużą wartość naukową, koniecznie należy je zachować, a papier jest materiałem nietrwałym, stąd pilna była renowacja.

– Są obecnie w bardzo złym stanie. Ze względu na ich wielką wartość, wymagały przeprowadzenia niezwłocznych prac konserwatorskich. Dlatego Muzeum Wsi Kieleckiej aplikowało o dofinansowanie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Wspieranie działań muzealnych” i uzyskało na ten cel kwotę ponad 23 tys. zł – wyjaśnia Beata Ryń. Całkowita wartość projektu wynosi niemal 29 tys. zł.

Za absolutny unikat należy uznać strój ze skarżyskiej fabryki HASAG, który został wykonany z krótkowłóknistego papieru, barwionego po wytkaniu. Składa się z koszuli i spodni. To jedyny tego typu kompletny ubiór zachowany w kolekcji muzealnej w Polsce.